و ناخشنودى حق تو را به ورطهء هلاكت و تيره‌بختى خواهد كشيد . راستى ، همهء ما بايد با توجه به پروندهء عبادات ناقابل خود و گناهان زياد در برابر عظمت حق و عناياتش ، در مقام شرم و حيا و سرافكندگى و ذلت و خضوع و خشوع باشيم ، با اين وصف اگر ما را مدّاحان مدح كنند براى چه به مدحشان شاد شويم كه در خور مدح نيستيم و آن مدحى كه از ما مىشود در حقيقت ناشى از جهل مدّاح است و چيزى كه محصول جهل است خشنودى و خوشحالى ندارد و اگر ما را مذمّت كنند نبايد محزون گرديم كه به حقيقت در خور مذمتيم گرچه تمام عبادات جن و انس را داشته باشيم كه مذمّت تازيانه‌اى الهى ، براى جلوگيرى از طغيان و سركشى نفس چموش است ! به قول حضرت فيض : ز غفلت تو تو را صد حجاب در پيش است * صفاى چهرهء جان را نقاب در پيش است بسى كتاب بخواندى كتاب خويش بخوان * ز كرده‌هاى تو جان را كتاب در پيش است حساب كردهء خود كن حساب در چه كنى * كه ماند از پس و روز حساب در پيش است عذاب روح مكن بهر مال دنيى دون * عذاب قبر و سؤال و جواب در پيش است ز بهر آنچه ز پس ماندت چه مىسوزى * زمين حشر و تف آفتاب در پيش است زمانى ار نكنى خواب در دل شب‌ها * شود كه در لحدت وقت خواب در پيش است